deszcz - akcent kończący cały dzień. znowu wrócony, a jakoś z nim razem coś się zakręciło wokół oka, i spłynęło w dół, chociaż chciałam bardzo to powstrzymać. bo czasami czuje się jakąś taką bezsilność.

i chciałoby się zmienić wszystko na lepsze, wszystkich nawrócić, poprzestawiać, ułożyć świat od początku, według siebie, zszyć nitką taką, jaką się wybrało, igłą z małym oczkiem, bo tak trudniej ponoć.

a trzeba jakoś tak spokornieć, odnaleźć siebie, granice między dwoma przestrzenami, tak zbieżnymi, a jednocześnie odmiennymi. trzeba umieć zamknąć oczy, nauczyć się przestać myśleć o wszystkim, rozkładania absolutu na pierwiastki, dzielenia włosa na czterdzieścioro, zamęczania się czymś, czym nie trzeba. czasem to przydałaby się jakaś taka mała myślodsiewnia.

zagłuszam się, żeby nie słyszeć własnych myśli, chociaż to jedna wielka ściema, bo myśli, jak to myśli, dziko latające w sercu, i wgryzające się w mózg z całą swoją siłą, tak, że krew może wypłynąć na wierzch, po to, żeby zmienić się w przezroczystość szklącą się na tęczówkach, białkach i rogówkach.